Το πιοτί του πόνου που πονώ
Σε κερνώ ψυχή για να μεθύσεισ
Τ' άλικα τα ρόδα στο βουνό
Στο χλομό ξεψύχισμα τησ δύσησ
Τ' αυγινό που δίνει το φιλί
Απαλά στη μάγισσα την πλάση
Η γλυκιά του ήλιου ανατολή
Που ξυπνά τ' αηδόνια μεσ' τα δάση
Η σαν ρόδου φύλλον απαλή
Η γλυκιά η ασύγκριτή μου αγάπη
Που σκορπά το φωσ τησ και διαλεί
Μεσ' από τη σκέψη μου τα θάμπη
Κι όλα τ' αστρανάμματα μαζί
Κι όλα τα τραγούδια των κυμάτων
Κι ό,τι υπάρχει ακόμα κι ότι ζει
Έξω από τη νάρκη των μνημάτων
Όλα με τη γλώσσα τησ χαράσ
Με καλούν να ζήσω μα ώ τι κρίμα
Άμοιρη ψυχή μη σπαρταράσ
Κάτι με τραβά σε κάποιο μνήμα
Του πιοτού του πόνου που πονώ
Στην υγειά του κόσμου που θ' αφήσεισ
Πιέσ και το ποτήρι το στερνό
Άμοιρη ψυχή για να μεθύσεισ
Причина боли, которую я чувствую
Я угощаю тебя душой, чтобы напиться
Колеса на горе
В бледном прохладе запада
Яйцо, дающее поцелуй
Осторожно о творении ведьмы
Сладкий восход солнца
Вот и будят соловьи в лесу
Мягкий, как лист розы
Моя сладкая несравненная любовь
Который распространяет свой свет и рассеивает
Мои мысли размыли их
И все сверкает вместе
И все песни волн
И все, что существует, даже то, что живет
Из шахты воспоминаний
Все на языке радости
Меня зовут жить, но какой позор
Несчастная душа, не шути
Что-то тянет меня к какой-то могиле
Из напитка боли, которую я страдаю
На здоровье мира ты уйдешь
Прижмите стекло к грудине
Неудачная душа напилась
